Shloka 603
Aṣṭāvakra’s Visit to Kubera: Hospitality, Temptation, and the Ethics of Restraint (अष्टावक्र-वैश्रवणोपाख्यानम्)
युधिष्टिरं धर्मनिरधि पुरुहृतमिवेश्वर: । वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! मुनियोंके कहे हुए महादेवजीके ये अद्भुत चरित्र सुनकर पाण्डुनन्दन युधिष्ठिरको बड़ा विस्मय हुआ। फिर बुद्धिमानोंमें श्रेष्ठ श्रीकृष्णने धर्मनिधि युधिष्ठिरसे उसी प्रकार कहा जैसे श्रीविष्णु देवराज इन्द्रसे कोई बात कहा करते हैं
Vaiśampāyana uvāca — Janamejaya! munibhiḥ kathitāni mahādevasya etāni adbhutāni caritrāṇi śrutvā pāṇḍunandanaḥ yudhiṣṭhiraḥ mahān vismayaṃ jagāma. tataḥ buddhimatāṃ śreṣṭhaḥ śrīkṛṣṇaḥ dharmanidhiṃ yudhiṣṭhiram evaṃ uvāca, yathā śrīviṣṇuḥ devarājaṃ indram prati kiñcid vadati.
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു— “ഹേ ജനമേജയ! മുനിമാർ പറഞ്ഞ മഹാദേവന്റെ ഈ അത്ഭുതചരിതങ്ങൾ കേട്ടപ്പോൾ പാണ്ഡുനന്ദനനും ധർമ്മനിധിയുമായ യുധിഷ്ഠിരൻ മഹാവിസ്മയത്തിൽ ആകപ്പെട്ടു. പിന്നെ ജ്ഞാനികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ശ്രീകൃഷ്ണൻ, ശ്രീവിഷ്ണു ദേവരാജൻ ഇന്ദ്രനോട് സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ, ധർമ്മനിധി യുധിഷ്ഠിരനോട് സംസാരിച്ചു।”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical posture of learning: even a dharma-centered king like Yudhiṣṭhira responds with humility and wonder to sacred narratives, and true instruction is delivered by the wise (Kṛṣṇa) in a manner befitting the listener—paralleling divine counsel (Viṣṇu to Indra).
After sages’ accounts of Mahādeva’s extraordinary deeds are heard, Yudhiṣṭhira is astonished. Then Kṛṣṇa begins to speak to him, and the narrator frames Kṛṣṇa’s forthcoming counsel by comparing it to Viṣṇu’s authoritative guidance to Indra.