Aṣṭāvakra’s Visit to Kubera: Hospitality, Temptation, and the Ethics of Restraint (अष्टावक्र-वैश्रवणोपाख्यानम्)
दशवर्षसहस्राणि दशाष्टी च शतानि च । नष्टपानीयपवने मृगैरन्यैश्न वर्जिते
daśavarṣasahasrāṇi daśāṣṭī ca śatāni ca | naṣṭapānīyapavane mṛgair anyaiś na varjite ||
പതിനായിരം വർഷവും, പിന്നെ പത്തും എട്ടുനൂറും കൂടി—അഥവാ പതിനായിരത്തി എട്ടുനൂറ് വർഷം—പാനീയജലവും ശുദ്ധവായുവും നഷ്ടമായ ആ വനത്തിൽ, മറ്റു മൃഗങ്ങളുടെ കൂട്ടുമില്ലാതെ (നീ വസിക്കും).
वैशम्पायन उवाच
The verse underscores karmic and ethical consequence: intense anger and harmful intent culminate in prolonged suffering—symbolized by deprivation of water and air and life among fearful wild conditions.
Within Vaiśaṃpāyana’s narration, a curse-like pronouncement is being reported: the target is condemned to dwell for 10,800 years in a harsh forest lacking drinkable water and healthy air, amid wild beasts.