Shloka 77
Chapter 2: Sudarśana Upākhyāna — Atithi-Dharma and the Conquest of Mṛtyu
Gṛhastha-Vrata
उटजात् तु ततस्तस्मान्निश्लक्राम स वै द्विज: । वपुषा द्यां च भूमिं च व्याप्य वायुरिवोद्यत:,तत्पश्चात् वह ब्राह्मण उस आश्रमसे बाहर निकला। वह अपने शरीरसे वायुकी भाँति पृथ्वी और आकाशको व्याप्त करके स्थित हो गया
uṭajāt tu tataḥ tasmān niṣkrāma sa vai dvijaḥ | vapuṣā dyāṃ ca bhūmiṃ ca vyāpya vāyur ivodyataḥ ||
അതിനുശേഷം ആ ബ്രാഹ്മണൻ ആ ആശ്രമകുടിലിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു. പിന്നെ അവൻ തന്റെ ദേഹം വിപുലപ്പെടുത്തി, ചലിക്കുന്ന വായുവുപോലെ, ഭൂമിയെയും ആകാശത്തെയും വ്യാപിച്ച് നിലകൊണ്ടു.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the idea that disciplined dharma and tapas can confer extraordinary presence and capability; the wind-like pervasion symbolizes inner mastery expressed outwardly as spiritual potency.
A brahmin leaves his hermitage hut and, by expanding his form, appears to fill earth and sky—an evocative description indicating a supernatural or yogic manifestation.