Shloka 76
Chapter 2: Sudarśana Upākhyāna — Atithi-Dharma and the Conquest of Mṛtyu
Gṛhastha-Vrata
ततो नाद: समभवद् दिक्षु सर्वासु भारत । असकृत् सत्यमित्येवं नैतन्मिथ्येति सर्वतः,भरतनन्दन! सुदर्शनके इतना कहते ही सम्पूर्ण दिशाओंसे बारंबार आवाज आने लगी -- तुम्हारा कथन सत्य है। इसमें झूठका लेश भी नहीं है”
tato nādaḥ samabhavad dikṣu sarvāsu bhārata | asakṛt satyam ity evaṃ naitan mithyeti sarvataḥ bharatanandana ||
“അപ്പോൾ, ഹേ ഭാരതാ! എല്ലാ ദിക്കുകളിലും ഒരു നാദം ഉയർന്നു. എല്ലായിടത്തുനിന്നും വീണ്ടും വീണ്ടും ഇങ്ങനെ പ്രഖ്യാപനം കേട്ടു—‘ഇത് സത്യമത്രേ; ഇതിൽ മിഥ്യയുടെ ലേശവും ഇല്ല.’”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes satya (truth) as a foundational dharmic value: what has been stated is affirmed as wholly true, with no trace of falsehood, suggesting that righteous speech aligns with a higher moral order.
After Bhishma (or the preceding speaker within Bhishma’s discourse) makes a significant statement, a resounding proclamation arises from all directions repeatedly, declaring that the statement is true and not false—an auspicious, authoritative confirmation.