Shloka 44
तथा मे नारद: प्राह व्यासश्व॒ सुमहातपा: । नरनारायणावेतौ सम्भूतौ मनुजेष्विति,देवर्षि नारद तथा महातपस्वी व्यासजीने भी मुझसे कहा था कि ये श्रीकृष्ण और अर्जुन साक्षात् भगवान् नारायण और नर हैं, जो मानव-शरीरमें अवतीर्ण हुए हैं
tathā me nāradaḥ prāha vyāsaś ca sumahātapāḥ | naranārāyaṇāv etau sambhūtau manuṣeṣv iti ||
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു—ദേവർഷി നാരദനും എനോട് അതുപോലെ തന്നെയായിരുന്നു പറഞ്ഞത്; മഹാതപസ്വിയായ വ്യാസനും—“ഈ രണ്ടുപേർ, കൃഷ്ണനും അർജുനനും, സാക്ഷാൽ നാരായണനും നരനും ആകുന്നു; അവർ മനുഷ്യരിൽ അവതരിച്ചിരിക്കുന്നു.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse establishes a theological identification: Kṛṣṇa and Arjuna are not merely heroic allies but the manifestation of the ancient divine pair Nārāyaṇa and Nara. Ethically, it frames their actions as aligned with dharma and supported by the testimony of authoritative sages (Nārada and Vyāsa).
Bhīṣma, while instructing Yudhiṣṭhira in the Anuśāsana Parva, cites what he previously heard from Nārada and Vyāsa: that Kṛṣṇa and Arjuna are the incarnate Nārāyaṇa and Nara among humans, reinforcing their sacred status and the legitimacy of their dharmic mission.