Shloka 31
विन्ध्यो धातुविचित्राड्रस्तीर्थवानौषधान्वित: । मेरुम॑हेन्द्रो मलय: श्वेतश्न॒ रजतावृत:
bhīṣma uvāca |
vindhyo dhātuvicitrāḍras tīrthavān auṣadhānvitāḥ |
merur mahendro malayaḥ śvetaś ca rajatāvṛtaḥ ||
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു—നാനാവർണ്ണ ധാതുക്കളാൽ വിചിത്രമായി ശോഭിക്കുന്ന വിന്ധ്യപർവ്വതം—തീർത്ഥസമ്പന്നവും ഔഷധിസമൃദ്ധവുമാണ്; കൂടാതെ മേരു, മഹേന്ദ്ര, മലയം, വെള്ളിയാൽ മൂടപ്പെട്ട ശ്വേതപർവ്വതം—ഇവയെല്ലാം ഞങ്ങളെ കാക്കട്ടെ. ഇവിടെ പർവ്വതങ്ങളും തീർത്ഥങ്ങളും ധർമ്മത്തിന്റെ സ്ഥിരാധാരങ്ങളായി സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു; ആ സ്മരണ തന്നെ കവചമാകട്ടെ എന്നതാണ് ഉദ്ദേശം।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse treats sacred geography as morally efficacious: mountains bearing tīrthas and healing herbs symbolize the sustaining order of the world. Remembering and invoking such sanctified supports is presented as a means of protection—aligning oneself with dharma and the auspicious powers embedded in creation.
Bhishma is reciting a protective invocation (a remembrance-list) in which revered natural and cosmic landmarks are named. Here he specifically calls upon major mountains—Vindhya, Meru, Mahendra, Malaya, and the silver-clad white mountain—to act as guardians.