Shloka 20
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
य॑ं ज्ञात्वा अन्तकाले5पि गच्छेत परमां गतिम् । पवित्र मड़लं मेध्यं कल्याणमिदमुत्तमम्,जिसको अन्तकालमें भी जान लेनेपर मनुष्य परमगतिको पा लेता है, वह यह सहस्रनामस्तोत्र परम पवित्र, मंगलकारक, बुद्धिवर्द्धछ, कल्याणमय तथा उत्तम है। सम्पूर्ण लोकोंके पितामह ब्रह्माजीने पूर्वकालमें इस स्तोत्रका आविष्कार करके इसे समस्त दिव्यस्तोत्रोंके राजाके पदपर प्रतिष्ठित किया था। तबसे महात्मा ईश्वर महादेवका यह देवपूजित स्तोत्र संसारमें 'स्तवराज” के नामसे विख्यात हुआ
yaṁ jñātvā antakāle ’pi gacchet paramāṁ gatim | pavitra-maṇḍalaṁ medhyaṁ kalyāṇam idam uttamam ||
വായുദേവൻ പറഞ്ഞു—ഇത് അറിഞ്ഞാൽ മനുഷ്യൻ അന്തകാലത്തിലും പരമഗതി പ്രാപിക്കുന്നു. ഈ സഹസ്രനാമസ്തോത്രം പരമപാവനം, ശുദ്ധികരം, കല്യാണകരം, ഉത്തമം.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches the salvific power of true knowledge and remembrance of a sacred hymn: even if one understands it at the time of death, it can lead to the highest spiritual attainment. Ethically, it emphasizes purification of mind and life through devotion and sacred recitation/understanding.
Vāyu introduces and praises a highly sanctifying, auspicious stotra (a compendium of sacred names/verses), declaring its exceptional merit and its capacity to grant the supreme goal—even when realized at life’s end.