Shloka 107
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
बलवांश्वोपशान्तश्न पुराण: पुण्यचज्चुरी । कुरुकर्ता कुरुवासी कुरुभूतो गुणीषध:
balavān śvopaśāntaś ca purāṇaḥ puṇyacakṣuḥ | īśaḥ kurukartā kuruvāsī kurubhūto guṇauṣadhaḥ ||
വായുദേവൻ പറഞ്ഞു—അവൻ ബലവാനും പരിപൂർണ്ണ ശാന്തസ്വഭാവനും; ആദിപുരുഷൻ; പുണ്യത്തിലൂടെ അറിയപ്പെടുന്ന ധർമ്മനേത്രംപോലെ; കരുണാമയനായ പ്രഭു—കുരുക്ഷേത്രത്തിന്റെ കർത്താവ്, കുരുക്ഷേത്രവാസി, കുരുക്ഷേത്രസ്വരൂപൻ തന്നെ; കൂടാതെ ജ്ഞാനം, വൈരാഗ്യം മുതലായ ഗുണങ്ങളെ ഉല്പാദിപ്പിക്കുന്ന ഔഷധിയെപ്പോലെയും ആകുന്നു.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the Lord is recognized through virtue (puṇya) and is characterized by power joined with perfect tranquility; devotion to such a being is itself ‘medicinal,’ producing inner virtues like knowledge and dispassion.
Vāyu-deva offers a hymn-like description of the Lord, linking divine qualities to Kurukṣetra—portraying the Lord as its founder, resident, and very essence—thereby elevating the sacred field as a locus of dharma and moral transformation.