Shloka 14
सर्वथा यत् पशून् पाति तैश्व यद् रमते सह । तेषामधिपतिर्यच्च तस्मात् पशुपति: स्मृत:,वे सब प्रकारसे पशुओंका पालन करते हैं, उनके साथ रहनेमें सुख मानते हैं तथा पशुओंके अधिपति हैं। इसलिये वे “पशुपति' कहलाते हैं
sarvathā yat paśūn pāti taiś ca yad ramate saha | teṣām adhipatir yac ca tasmāt paśupatiḥ smṛtaḥ ||
വായുദേവൻ പറഞ്ഞു—അവൻ എല്ലാ വിധത്തിലും മൃഗങ്ങളെ കാക്കുന്നു, അവരോടൊപ്പം വസിക്കുന്നതിൽ ആനന്ദിക്കുന്നു, അവരുടെയധിപതിയും നിയന്ത്രകനും അവൻ തന്നെയാകുന്നു; അതുകൊണ്ട് അവൻ ‘പശുപതി’—ജീവികളുടെ നാഥൻ—എന്നു സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
True lordship is defined by protection and benevolent guardianship: the divine is praised not for domination but for safeguarding living beings and taking responsibility as their overseer—hence the epithet Paśupati.
Vāyudeva explains the etymological and ethical basis of the name “Paśupati,” stating that the deity is so called because he protects animals/creatures, delights in their company, and rules over them as their lord.