Shloka 11
प्रजापति दक्ष जब यज्ञ कर रहे थे, उस समय उनका यज्ञ आरम्भ होनेपर कुपित हुए भगवान् शंकरने निर्भय होकर उनके यज्ञको अपने बाणोंसे बींध डाला और धनुषसे बाण छोड़कर गम्भीर स्वरमें सिंहनाद किया
prajāpati dakṣaḥ yadā yajñaṃ karoti sma, tadā tasya yajñasya ārambhe kupitaḥ bhagavān śaṅkaraḥ nirbhayaḥ san tasya yajñaṃ svabāṇaiḥ viddhvā, dhanuṣā bāṇān visṛjya gambhīra-svareṇa siṃhanādaṃ cakāra.
പ്രജാപതി ദക്ഷൻ യാഗം നടത്തുമ്പോൾ, ആ യാഗത്തിന്റെ ആരംഭത്തിലും തന്നെ ക്രുദ്ധനായ ഭഗവാൻ ശങ്കരൻ നിർഭയമായി നിന്നു. തന്റെ അമ്പുകളാൽ യാഗത്തെ കുത്തിത്തുറന്ന്, ധനുസ്സിൽ നിന്ന് ശരങ്ങൾ വിട്ടുകൊണ്ട് ഗംഭീരസ്വരത്തിൽ സിംഹനാദം ചെയ്തു.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Ritual power without humility and proper reverence becomes ethically hollow; when a sacred act is driven by pride or exclusion, it invites disruption. The verse frames Śiva’s intervention as a moral correction: dharma is not upheld by ceremony alone but by right intention and respect.
As Dakṣa begins his sacrificial rite, Śiva—angered—arrives fearlessly, symbolically ‘pierces’ the sacrifice with arrows, and roars like a lion. The imagery conveys the forceful interruption and undoing of the yajña, marking a dramatic turning point in the Dakṣa-yajña episode.