Shloka 29
अग्निवर्णो ज्वलन् धीमान् स द्विजो रथधुर्यवत् । प्रतोदेनातुदद् बालां रुक्मिणीं मम पश्यत:
agnivarṇo jvalan dhīmān sa dvijo rathadhuryavat | pratodenātudad bālāṃ rukmiṇīṃ mama paśyataḥ ||
അഗ്നിവർണ്ണനായി ജ്വലിച്ചും ധീമാനുമായ ആ ദ്വിജൻ ദുര്വാസൻ, എന്റെ കണ്ണുമുമ്പിൽ തന്നെ നിർദോഷിയായ രുക്മിണിയെ ചാട്ടകൊണ്ടു അടിക്കാൻ തുടങ്ങി—രഥത്തിൽ കെട്ടിയ കുതിരകളെ ചാട്ടകൊണ്ടു അടിക്കുന്നതുപോലെ.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that spiritual brilliance and social-religious status (dvija, dhīmān) do not excuse harshness. Dharma requires restraint and compassion; power—especially ascetic or moral authority—must not be used to harm the innocent.
Vāyu narrates a scene he witnesses: a fiery, intelligent brahmin begins lashing the innocent Rukmiṇī with a whip, likening the act to whipping chariot-horses. The comparison intensifies the sense of dehumanizing cruelty and sets up an ethical critique of such conduct.