Shloka 20
अकस्माच्च प्रहसति तथाकस्मात् प्ररोदिति । न चास्य वयसा तुल्य: पृथिव्यामभवत् तदा,वे अकस्मात् जोर-जोरसे हँसने लगते और अचानक फूट-फूटकर रो पड़ते थे। उस समय इस पृथ्वीपर उनका समवयस्क कोई नहीं था
akasmācca prahasati tathākasmāt praroditi | na cāsya vayasā tulyaḥ pṛthivyām abhavat tadā ||
കാരണമൊന്നുമില്ലാതെ അദ്ദേഹം പെട്ടെന്ന് ഉച്ചത്തിൽ ചിരിക്കും; അതുപോലെ തന്നെ പെട്ടെന്ന് കണ്ണീർ പൊഴിച്ച് കരയും. അന്നത്തെ ഭൂമിയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വയസ്സിനൊത്ത സമതുല്യൻ ആരുമില്ലായിരുന്നു।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an extraordinary, atypical temperament—sudden laughter and sudden weeping—suggesting a nature not easily measured by ordinary social norms. Ethically, it cautions against judging exceptional persons by common expectations and points to the complexity of inner states that may arise from destiny, divine influence, or uncommon constitution.
Vāyu is describing a remarkable individual whose emotional expressions shift abruptly—laughing and then crying without visible cause—and adds that no one on earth was his equal among those of the same age, emphasizing his uniqueness and unmatched stature.