Shloka 14
अवसन्मदगहे तात ब्राह्मणो हरिपिड्रल: । चीरवासा बिल्वदण्डी दीर्घश्मश्रु: कृशो महान्
avasan madgṛhe tāta brāhmaṇo haripiṅgalaḥ | cīravāsā bilvadaṇḍī dīrghaśmaśruḥ kṛśo mahān ||
വായു പറഞ്ഞു—താതാ! പണ്ടുകാലത്ത് എന്റെ വസതിയിൽ ഹരിത-പിംഗളവർണ്ണമുള്ള ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ താമസിച്ചിരുന്നു. അവൻ കീറിപ്പോയ വസ്ത്രം ധരിച്ചു, ബിൽവമരക്കൊമ്പുകൊണ്ടുള്ള ദണ്ഡം കൈയിൽ വഹിച്ചു. അവന്റെ മീശയും താടിയും ദീർഘമായിരുന്നു; ദേഹം ക്ഷീണമായിരുന്നാലും മഹാപ്രഭാവമുള്ളവനായിരുന്നു.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse sets an ethical frame by depicting an ascetic brāhmaṇa—rag-clad, staff-bearing, austere in appearance—suggesting that spiritual stature and moral authority are not dependent on wealth or outward comfort, but on discipline and character.
Vāyu begins a recollection addressed to a ‘child’ (tāta), introducing a brāhmaṇa who once stayed in his dwelling and describing his distinctive ascetic appearance (rags, bilva staff, long beard, lean yet imposing), preparing for a subsequent episode involving this guest.