Shloka 42
तेन विश्व कृतमेतद्धि राजन् स जीवयत्यात्मनैवात्मयोनि: । ततो देवानसुरान् मानवांश्न 23064 “३६ ९०.३ [ प्रजाश्न । समासेन त् सर्वान् सदा भूतपति: सिसृक्षु:
tena viśva-kṛtam etad dhi rājan sa jīvayaty ātmanāivātma-yoniḥ | tato devān asurān mānavāṁś ca prajāś ca | samāsena tu sarvān sadā bhūta-patiḥ sisṛkṣuḥ ||
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു—രാജാവേ, ഈ സമഗ്രവിശ്വം അവനാൽ തന്നെയാണ് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത്; ആത്മയോനിയായ ആ പ്രഭു തന്റെ ശക്തിയാൽ തന്നെ സർവ്വപ്രാണികളെയും ജീവിപ്പിക്കുന്നു. ദേവന്മാർക്കും അസുരന്മാർക്കും മനുഷ്യർക്കും സർവ്വജീവികൾക്കും ജീവനും ആശ്രയവും അവനിൽ നിന്നാണ്. സംക്ഷേപത്തിൽ, ഭൂതപതിയായ ആ ഭഗവാൻ വിധിപൂർവ്വം സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ സൃഷ്ടിയും നിലനില്പും എപ്പോഴും ഇച്ഛിക്കുന്നു.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
All beings—gods, asuras, humans, and every creature—derive their existence and vitality from a single self-born, self-sustaining Lord. Recognizing this unity supports dharma: reverence toward the source of life and ethical responsibility toward all beings as participants in one cosmic order.
In the Anushasana Parva’s instruction section, Bhishma addresses the king (Yudhishthira) and explains a theological-cosmological point: the supreme Lord created the universe and continually sustains all classes of beings, ever intending the orderly creation and continuation of life.