Shloka 28
अलंघयदू वै सरितो जिघांसन् शक्रं वज्ं प्रहरन्तं निरास । स महेन्द्र: स्तूयते वै महाध्वरे विप्रैरैको ऋक््सहस: पुराणै:
alaṅghayad ū vai sarito jighāṃsan śakraṃ vajraṃ praharantaṃ nirāsa | sa mahendraḥ stūyate vai mahādhvare viprair eko ṛk-sahasraiḥ purāṇaiḥ ||
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു—ശക്രനെ (ഇന്ദ്രനെ) വധിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചു അവൻ അനേകം നദികൾ കടന്നു, വജ്രപ്രഹാരത്തിന് ഒരുങ്ങിയ ഇന്ദ്രനെ പിന്തള്ളിപ്പരാജയപ്പെടുത്തി. അവൻ തന്നെയാണ് മഹേന്ദ്രൻ; മഹായാഗങ്ങളിൽ ബ്രാഹ്മണർ ആയിരക്കണക്കിന് പുരാതന ഋക്മന്ത്രങ്ങളാൽ അവനെ മാത്രം സ്തുതിക്കുന്നു.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Supreme divinity transcends and governs even the highest gods: the same reality that can thwart Indra’s thunderbolt is also the one praised in Vedic sacrifices. Ethically, it cautions against pride in power and directs reverence toward the ultimate source behind divine authority.
A divine figure (implied as the supreme lord) intends to slay Indra, crosses many rivers in pursuit, and repels Indra when he raises the vajra to strike. Bhīṣma then identifies that very being as ‘Mahendra,’ praised by Brahmins in great sacrifices with thousands of ancient Ṛgvedic hymns.