Shloka 17
स पौराणी ब्रह्मागुहां प्रविष्टो महीसत्र भारताग्रे ददर्श । स चैव गामुद्दधाराग्रयकर्मा विक्षोभ्य दैत्यानुरगान् दानवांश्ष॒
sa paurāṇī brahmāguhāṁ praviṣṭo mahīsatra bhāratāgre dadarśa | sa caiva gām uddadhārāgryakarmā vikṣobhya daityān uragān dānavāṁś ca, bhārata |
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ഭാരതശ്രേഷ്ഠാ! അദ്ദേഹം ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുരാതന ഗുഹയിൽ പ്രവേശിച്ച് ഭൂമി ജലത്തിൽ പ്രളയമാകുന്നതു കണ്ടു. അതേ സൃഷ്ടികർമ്മത്തിന്റെ പരമകർത്താവായ ശ്രീകൃഷ്ണൻ ദൈത്യന്മാരെയും ദാനവന്മാരെയും നാഗവംശത്തെയും ക്ഷുബ്ധമാക്കി, രസാതലത്തിൽ നിന്ന് ഭൂമിയെ ഉയർത്തി രക്ഷിച്ചു.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse presents Kṛṣṇa as the supreme restorer of cosmic balance: when the world is submerged in dissolution, the divine power intervenes to raise and stabilize the earth. Ethically, it implies that the highest authority is that which protects the world and re-establishes dharma amid chaos.
Bhīṣma recounts a primeval episode: Kṛṣṇa enters Brahmā’s ancient, secret cave and witnesses the earth’s submergence in waters (pralaya-like condition). He then agitates the hostile beings—Daityas, Dānavas, and serpent races—and lifts the earth up from the nether regions, restoring it.