Shloka 26
त॑ राजा कस्त्वमित्याह ततस्तं प्राह मारुत: । वायुर्वे देवदूतो5स्मि हित॑ त्वां प्रत्रवीम्पहम्
taṁ rājā kastvam ity āha tatas taṁ prāha mārutaḥ | vāyur vai devadūto 'smi hitaṁ tvāṁ prabravīmi aham ||
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് രാജാവ് ചോദിച്ചു—“മഹാനുഭാവാ! നിങ്ങൾ ആരാണ്?” അപ്പോൾ മാർുതൻ പറഞ്ഞു—“രാജാവേ! ഞാൻ ദേവന്മാരുടെ ദൂതനായ വായുവാണ്; നിന്റെ ഹിതത്തിനായിട്ടാണ് ഞാൻ ഈ വാക്കുകൾ പറയുന്നത്.”
अजुन उवाच
Educational Q&A
A ruler should be receptive to salutary counsel (hita), especially when it comes with divine authority; the verse frames ethical instruction as guidance meant for the king’s welfare rather than flattery or fear.
The king, identified in the received context as Kārtavīrya, asks the unknown speaker’s identity; the speaker reveals himself as Vāyu (Māruta), a divine messenger, and announces that he is about to give beneficial advice.