Shloka 11
(यह मन्त्र इस प्रकार है--) महान् व्रतधारी वसिष्ठको नमस्कार है
bhīṣma uvāca—(ayaṃ mantraḥ evaṃvidhaḥ)—mahān vratadhārī vasiṣṭhaḥ namaskāryaḥ; vedanidhiḥ parāśaraḥ namaskāryaḥ; viśāla-sarpa-rūpa-dhārī anantaḥ (śeṣanāgaḥ) namaskāryaḥ; akṣayāḥ siddhagaṇāḥ namaskāryāḥ; ṛṣivṛndaṃ namaskāryam; tathā parātparaḥ devādhidevaḥ varadātā parameśvaraḥ namaskāryaḥ; sahasra-mastakaḥ śivaḥ namaskāryaḥ; sahasra-nāma-dhārī bhagavān janārdanaś ca namaskāryaḥ.
ഈ മന്ത്രം ഇങ്ങനെ ജപിക്കപ്പെടുന്നു—മഹാവ്രതധാരിയായ വസിഷ്ഠനു നമസ്കാരം; വേദനിധിയായ പരാശരനു നമസ്കാരം; വിശാല മഹോരഗസ്വരൂപനായ അനന്തൻ (ശേഷൻ)നു നമസ്കാരം; ഇവിടെ വസിക്കുന്ന അക്ഷയ സിദ്ധഗണങ്ങൾക്കു നമസ്കാരം; ഋഷിവൃന്ദത്തിനും നമസ്കാരം; കൂടാതെ പരാത്പരനായ ദേവാധിദേവൻ, വരദാതാവായ പരമേശ്വരനു നമസ്കാരം। സഹസ്രമസ്തകനായ ശിവനു നമസ്കാരം; സഹസ്രനാമധാരിയായ ഭഗവാൻ ജനാർദനനു നമസ്കാരം।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse models dhārmic devotion through humility and reverence: one begins sacred practice by honoring realized sages, perfected beings, and the Supreme Lord. It also conveys an inclusive vision in which Śiva and Janārdana are both praised as cosmic, supreme manifestations.
Bhīṣma is reciting the wording of a mantra. The mantra is a sequence of salutations (namaskāras) addressed to eminent ṛṣis (Vasiṣṭha, Parāśara), cosmic beings (Ananta/Śeṣa, Siddhas), the community of seers, and finally to the supreme divinity—explicitly invoking both Śiva and Janārdana.