Shloka 10
नमो वसिष्ठाय महाव्रताय पराशरं वेदनिधि नमस्ये । नमो>स्त्वनन्ताय महोरगाय नमोस्तु सिद्धेभ्य इहाक्षयेभ्य:
namo vasiṣṭhāya mahāvratāya parāśaraṁ vedanidhiṁ namasye | namo 'stv anantāya mahoragāya namo 'stu siddhebhya iha akṣayebhyaḥ ||
മഹാവ്രതധാരിയായ വസിഷ്ഠനു നമസ്കാരം; വേദനിധിയായ പരാശരനു ഞാൻ പ്രണാമം ചെയ്യുന്നു. മഹോരഗസ്വരൂപനായ അനന്തനു നമസ്കാരം; ഇവിടെ വസിക്കുന്ന അക്ഷയ സിദ്ധഗണങ്ങൾക്കു നമസ്കാരം।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that dharmic instruction is best approached with humility and reverence toward realized exemplars—sages of vow and learning (Vasiṣṭha, Parāśara) and perfected beings (Siddhas). Such salutations establish ethical seriousness, reminding the listener that dharma rests on discipline, knowledge, and spiritual attainment.
Bhīṣma, in the Anuśāsana Parva’s didactic setting, recites an invocation-like sequence of salutations. He honors renowned sages and cosmic beings before proceeding with counsel on dharma, using praise and remembrance to sanctify and authorize the teaching context.