Shloka 6
Śiva-darśana through Tapas and Stuti (उपमन्यु–कृष्ण संवादः)
द्विजेष्वकोपं पितृतः प्रसाद शतं सुतानां परमं च भोगम् । कुले प्रीतिं मातृतश्न प्रसाद॑ शमप्राप्तिं प्रवृणे चापि दाक्ष्यम्
dvijeṣv akopaṁ pitṛtaḥ prasādaṁ śataṁ sutānāṁ paramaṁ ca bhogam | kule prītiṁ mātṛtaś ca prasādaṁ śamaprāptiṁ pravṛttau cāpi dākṣyam ||
കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു—“ദ്വിജന്മാരായ ബ്രാഹ്മണന്മാരോടു എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരിക്കലും കോപം ഉദിക്കരുത്. പിതാവ് എന്നോടു പ്രസന്നനായിരിക്കട്ടെ. എനിക്ക് നൂറു പുത്രന്മാർ ലഭിക്കട്ടെ; പരമഭോഗങ്ങൾ എപ്പോഴും സുലഭമായിരിക്കട്ടെ. നമ്മുടെ കുലത്തിൽ പ്രീതിയും സൗഹൃദവും നിലനില്ക്കട്ടെ; മാതാവും പ്രസന്നയായിരിക്കട്ടെ. എനിക്ക് അന്തഃശാന്തി ലഭിക്കട്ടെ; ഓരോ കാര്യത്തിലും ദക്ഷത കൈവരിക്കട്ടെ—ഇവയാണ് ഞാൻ ചോദിക്കുന്ന വരങ്ങൾ।”
श्रीकृष्ण उवाच
Educational Q&A
The verse frames an ethical ideal of balanced life: restraint toward revered social and spiritual authorities (non-anger toward dvijas), cultivation of parental goodwill, maintenance of harmony within the lineage, and the pursuit of prosperity only alongside inner peace and practical competence. It presents dharma as integrating social conduct, family responsibilities, and personal self-mastery.
Śrīkṛṣṇa is presented as articulating a set of desired boons—eight aims—covering respectful conduct toward brāhmaṇas, the satisfaction of father and mother, the blessing of many sons, access to excellent enjoyments, familial concord, attainment of calmness, and skill in all endeavors.