Shloka 10
Śiva-darśana through Tapas and Stuti (उपमन्यु–कृष्ण संवादः)
एतदत्यदभुतं पूर्व ब्राह्मणायातितेजसे । उपमन्यवे मया कृत्स्नं व्याख्यातं॑ पार्थिवोत्तम । नमस्कृत्वा तु स प्राह देवदेवाय सुव्रत
vāyudeva uvāca | etad atyadbhutaṃ pūrvaṃ brāhmaṇāyātitejase | upamanyave mayā kṛtsnaṃ vyākhyātaṃ pārthivottama | namaskṛtvā tu sa prāha devadevāya suvrata ||
വായു പറഞ്ഞു—ഹേ നൃപശ്രേഷ്ഠാ! അത്യന്തം അത്ഭുതകരമായ ഈ വൃത്താന്തം ഞാൻ മുമ്പേ മഹാതേജസ്വിയായ ബ്രാഹ്മണൻ ഉപമന്യുവിന് സമ്പൂർണ്ണമായി വിശദീകരിച്ചിരുന്നു. തുടർന്ന് സുവ്രതനായ ഉപമന്യു ദേവദേവനെ നമസ്കരിച്ചു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the ethical posture of sacred learning: wondrous truths are to be transmitted fully and responsibly, and genuine knowledge is framed by humility and devotion—symbolized by Upamanyu’s reverent bow to the supreme deity before speaking.
Vāyu tells the king that he previously narrated the entire extraordinary account to the Brahmin Upamanyu; now the scene shifts to Upamanyu, who, after offering homage to Devadeva (Śiva), begins his speech.