Shloka 7
Śatarudrīya-prabhāva and Rudra’s Supremacy (शतरुद्रीयप्रभावः)
किंनरैर्यक्षगन्धर्व रक्षोभूतगणैस्तथा । दिव्यपुष्पसमाकीर्ण दिव्यज्वालासमाकुलम्,इनके सिवा बहुत-से किन्नरों, यक्षों, गन्धर्वों, राक्षमों तथा भूतगणोंने भी महादेवजीको घेर रखा था। भगवान् शंकरकी वह सभा दिव्य पुष्पोंसे आच्छादित, दिव्य तेजसे व्याप्त, दिव्य चन्दनसे चर्चित और दिव्य धूपकी सुगन्धसे सुवासित थी। वहाँ दिव्य वाद्योंकी ध्वनि गूँजती रहती थी। मृदंग और पणवका घोष छाया रहता था। शंख और भेरियोंके नाद सब ओर व्याप्त हो रहे थे। चारों ओर नाचते हुए भूतसमुदाय और मयूर उसकी शोभा बढ़ाते थे
kiṁnarair yakṣagandharva-rakṣo-bhūta-gaṇais tathā | divya-puṣpa-samākīrṇaṁ divya-jvālāsamākulam ||
നാരദൻ പറഞ്ഞു—കിന്നരന്മാർ, യക്ഷന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, രാക്ഷസന്മാർ, ഭൂതഗണങ്ങൾ എന്നിവരുടെ കൂട്ടങ്ങളും അതിനെ ചുറ്റിനിന്നിരുന്നു. മഹാദേവന്റെ ആ ദിവ്യസഭ സ്വർഗ്ഗീയ പുഷ്പങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞതും, എല്ലാടവും ദിവ്യപ്രഭയുടെ ജ്വാലകളാൽ വ്യാപ്തവുമായിരുന്നു.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse underscores Śiva’s cosmic sovereignty: beings of many orders—celestial, guardian, musical, fierce, and spirit-hosts—are harmonized around the divine, suggesting that true greatness integrates diverse powers under a higher sacred order.
Nārada is describing the splendor of Mahādeva’s assembly: it is surrounded by various supernatural hosts and is visually characterized by celestial flowers and an all-pervading divine radiance.