Shloka 143
Śatarudrīya-prabhāva and Rudra’s Supremacy (शतरुद्रीयप्रभावः)
वाता: सर्वे महाभूतास्तत्रैवासन् समागता: । महान् सौभाग्यशाली मुनि
Vātāḥ sarve mahābhūtās tatraivāsan samāgatāḥ | mahān saubhāgyaśālī muniḥ, ūrdhvaretaḥ siddhagaṇaḥ, marudgaṇaḥ, vasugaṇaḥ, sādhyagaṇaḥ, indrasahita viśvedevagaṇaḥ, yakṣa-nāgāḥ, piśācāḥ, lokapālāḥ, agniḥ, samastā vāyavaḥ ca pradhānabhūtagaṇāḥ tatra āgatāḥ āsan |
നാരദൻ പറഞ്ഞു—അവിടെ എല്ലാ മഹാഭൂതങ്ങളും വായുഗണങ്ങളും ഒന്നിച്ചുകൂടിയിരുന്നു. മഹാസൗഭാഗ്യശാലിയായ ഒരു മുനി, ഊർദ്ധ്വരേതസ്സുകളായ സിദ്ധഗണങ്ങൾ, മരുത്ഗണം, വസുഗണം, സാധ്യഗണം; ഇന്ദ്രനോടുകൂടിയ വിശ്വേദേവഗണം; യക്ഷ-നാഗങ്ങൾ, പിശാചുകൾ, ദിക്പാലകർ, അഗ്നി, വിവിധ വായുക്കൾ, പ്രധാന ഭൂതഗണങ്ങൾ—എല്ലാവരും അവിടെ എത്തിയിരുന്നു.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse frames the forthcoming discourse as universally significant: when gods, elemental powers, and guardians assemble, it signals that dharma and moral order are being affirmed before cosmic witnesses. It also highlights the ethical prestige of ascetic restraint (ūrdhvaretaḥ) as a source of spiritual authority.
Nārada describes a grand gathering at a particular place where multiple divine and semi-divine groups—winds, elemental beings, Vedic deities, spirits, and world-guardians—have arrived, along with an eminent sage and perfected beings. The narrative sets a solemn, cosmic stage for what follows.