Shloka 60
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
सुपूजितं देवगणैर्महात्मभि: शिवादिभिर्भारत पुण्यकर्मभि: । रराज तच्चाश्रममण्डलं सदा दिवीव राजन् शशिमण्डलं यथा
supūjitaṃ devagaṇair mahātmabhiḥ śivādibhir bhārata puṇyakarmabhiḥ | rarāja tac cāśramamaṇḍalaṃ sadā divīva rājan śaśimaṇḍalaṃ yathā ||
ഹേ ഭരതവംശീയ രാജാവേ! ദേവഗണങ്ങളാലും ശിവാദി പുണ്യകർമ്മ മഹാത്മാക്കളാലും അത്യന്തം പൂജിക്കപ്പെട്ട ആ ആശ്രമമണ്ഡലം സദാ ദീപ്തമായിരുന്നു; ആകാശത്തിലെ ചന്ദ്രമണ്ഡലംപോലെ അത് പ്രകാശിച്ചു നിന്നു।
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that sustained merit (puṇya) and proper reverence (pūjā) confer a visible ‘radiance’ upon persons and places: a hermitage grounded in virtue and honoured by the divine becomes an emblem of dharma, shining like the moon.
Vāsudeva describes a particular hermitage precinct that is continually resplendent because it is honoured by hosts of gods and by great beings such as Śiva; he compares its splendour to the moon’s disc in the sky, emphasizing its sanctity and renown.