Shloka 196
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
तमस: परम ज्योतिस्तपस्तद्वृत्तिनां परम् य॑ ज्ञात्वा नानुशोचन्ति वरं तस्माद् वृणीमहे
tamasāḥ paraṃ jyotis tapaḥ tadvṛttināṃ param | yaṃ jñātvā nānuśocanti varaṃ tasmād vṛṇīmahe ||
അവൻ അജ്ഞാന-തമസ്സിന് അതീതമായ ചിന്മയ പരമജ്യോതി; തപസ്സിൽ നിരതർക്കുള്ള പരമ തപസ്സ്; അവനെ അറിഞ്ഞ ജ്ഞാനികൾ ഒരിക്കലും ശോകിക്കുന്നില്ല—ആ ഭഗവാൻ ശിവനോടാണ് ഞങ്ങൾ വരം ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.
शक्र उवाच
Educational Q&A
True knowledge of the supreme reality—described as the Light beyond ignorance—removes grief; spiritual discipline (tapas) culminates in such realization, and devotion turns toward that highest Lord (here, Śiva) as the giver of the sought boon.
Indra (Śakra), speaking on behalf of the gods, praises Śiva as the transcendent light and the summit of ascetic attainment, and declares their intention to approach Śiva to request a boon.