Shloka 170
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
शतानि सप्त चैवाहं वायुभक्षस्तदा भवम् | एकं वर्षसहसत्रं तु दिव्यमाराधितो मया,फिर शेष सात सौ वर्षोतक केवल हवा पीकर रहा। इस प्रकार मैंने एक सहस्र दिव्य वर्षोतक उनकी आराधना की
śatāni sapta caivāhaṃ vāyubhakṣas tadā bhavam | ekaṃ varṣasahasraṃ tu divyam ārādhito mayā ||
വാസുദേവൻ പറഞ്ഞു—അന്ന് ഞാൻ വായുവിനെ മാത്രം ആഹാരമാക്കി ഏഴുനൂറു വർഷം ജീവിച്ചു. ഇങ്ങനെ ഞാൻ പൂർണ്ണമായ ഒരു സഹസ്ര ദിവ്യവർഷങ്ങൾ ഭക്തിയും തപസ്സുംകൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തെ ആരാധിച്ചു.
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights tapas (austerity) and steadfast devotion: spiritual attainment and moral authority are grounded in sustained self-restraint and long-term, disciplined worship rather than momentary effort.
Vāsudeva recounts an episode of extreme ascetic practice—living on air alone for seven hundred years—and states that he continued devoted worship for a total of one thousand divine years, emphasizing the intensity and duration of his observance.