Shloka 11
ब्राह्मण–क्षत्रिय-श्रेष्ठता-विवादः
Arjuna–Vāyu Dialogue on Brāhmaṇa and Kṣatriya Precedence
तद् बल॑ तस्य देवस्य धरामुद्धरतस्तथा । “बलदेव (शेष या अनन्त) आदि जो अत्यन्त बलशाली नाग हैं
tad balaṁ tasya devasya dharām uddharatas tathā |
ഭൂമിയെ ഉയർത്തിയ ആ ദേവന്റെ അതേ ബലം എനിക്കു ലഭിച്ച് എന്റെ ബലവും തേജസ്സും വർധിക്കട്ടെ. ബലദേവൻ—ശേഷൻ/അനന്തൻ—പരമ മഹാബലി, അനന്തൻ, അക്ഷയൻ, നിത്യ ഫണിധാരി; അവന്റെ കുലത്തിൽ ജനിച്ച മറ്റു മഹാനാഗങ്ങളും—എന്റെ തേജസ്സിന്റെയും ബലത്തിന്റെയും വർധനയ്ക്കായി ഞാൻ നൽകിയ ഈ ബലി സ്വീകരിക്കട്ടെ. ശ্রীമാൻ ഭഗവാൻ നാരായണൻ ഏകാർണവജലത്തിൽ നിന്ന് ഈ ഭൂമിയെ ഉയർത്തിയപ്പോൾ, അവന്റെ ദിവ്യവിഗ്രഹത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ ശക്തി എനിക്കുമാകട്ടെ।
रेणुक उवाच
Educational Q&A
The passage frames strength (bala) and spiritual radiance (tejas) as gifts sought through reverent alignment with divine exemplars—especially Nārāyaṇa’s cosmic act of rescuing the Earth—and through respectful offerings to the nāga principle embodied by Śeṣa/Ananta. Power is presented as something to be received ethically via devotion and proper ritual, not seized through harm.
Renukā utters a prayer requesting that the Lord’s strength—manifest when He raised the Earth from the cosmic ocean—be transferred as an increase of her own vigor. She then prescribes a concrete ritual act: placing an offering at a serpent-mound (valmīka), adorning it with nāgakesara and sandal, covering it with blue cloth, and depositing it at sunset for the nāgas to accept.