Shloka 14
Nārāyaṇa-tejas: Kṛṣṇa’s Vrata, the Fire-Manifestation, and the Sages’ Inquiry (अनुशासन पर्व, अध्याय १२६)
अकर्ता चैव कर्ता च लभते यस्य यादृशम् | यदि चोर्ध्व॑ यद्यधो वा स्वॉललोकानभियास्यति
akartā caiva kartā ca labhate yasya yādṛśam | yadi cordhvaṁ yadyadho vā svāllokān abhiyāsyati ||
അകർത്താവായാലും കർത്താവായാലും—ഓരോരുത്തനും തന്റെ സ്വഭാവത്തിനും കർമ്മത്തിനും യോജിച്ച ഫലമേ പ്രാപിക്കൂ; അതനുസരിച്ച് അവൻ ഊർദ്ധ്വലോകങ്ങളിലേക്കോ അധോലോകങ്ങളിലേക്കോ—തനിക്കു നിശ്ചിതമായ ലോകങ്ങളിലേക്കു പോകുന്നു.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Moral causality is inescapable: regardless of how one frames oneself as a doer or non-doer, one attains outcomes and posthumous destinations (higher or lower realms) consistent with one’s deeds and inner disposition.
In Bhīṣma’s instruction on dharma, he emphasizes the principle of karmic fruition—explaining that beings reach appropriate realms after death based on the quality of their conduct, whether they claim agency or not.