Shloka 24
Ahiṃsā as Threefold Restraint (Mind–Speech–Action) and the Ethics of Consumption
ततो धर्मसमायुक्तः प्राप्तुते जीव एव हि
tato dharmasamāyuktaḥ prāptute jīva eva hi | tasmād dharmayuktaḥ jīvaḥ paramagatiṃ prāpnoti | punaḥ paraloke svakarmabhogaṃ samāpayitvā prāṇī yadā dvitīyaṃ śarīraṃ dhārayati tadā tasya śarīrastha-pañcabhūteṣu sthitā adhiṣṭhātṛdevatāḥ tasya jīvasya śubhāśubhakarmāṇi paśyanti | idānīṃ tvaṃ kim anyac chrotum icchasi ||
അതുകൊണ്ട് ധർമ്മസമന്വിതനായ ജീവൻ തന്നെയാണ് പരമഗതി പ്രാപിക്കുന്നത്. പിന്നെ പരലോകത്തിൽ കർമ്മഫലഭോഗം തീർത്ത ശേഷം ജീവി മറ്റൊരു ദേഹം ധരിക്കുമ്പോൾ, ദേഹത്തിലെ പഞ്ചഭൂതങ്ങളിൽ അധിഷ്ഠിതമായ അധിഷ്ഠാതൃദേവതകൾ ആ ജീവന്റെ ശുഭവും അശുഭവും ആയ കർമ്മങ്ങളെ നിരീക്ഷിക്കുന്നു. ഇനി നീ എന്താണ് കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes moral causality: the individual self attains the highest state through alignment with dharma, and karmic deeds—good and bad—are accounted for across death, afterlife experience, and rebirth under the oversight of presiding cosmic powers.
Yudhiṣṭhira summarizes a doctrinal point about the soul’s journey: after death the being experiences the fruits of actions in the other world, then takes a new body; at that moment the deities associated with the body’s five elements ‘observe’ the person’s accumulated merits and demerits, and he asks what the listener wants to hear next.