Shloka 44
Gautama–Śakra Saṃvāda: Karma, Loka-bheda, and the Restoration of the Elephant
ये जीर्यन्ते ब्रह्मचर्येण विप्रा बा्मीं वाचं परिरक्षन्ति चैव । मनस्थविनस्तीर्थयात्रापरायणा- स्ते तत्र मोदन्ति गवां निवासे,धृतराष्ट्रने कहा--जो सहस्र गौओंका स्वामी होकर प्रतिवर्ष सौ गौओंका दान करता है, सौ गौओंका स्वामी होकर यथाशक्ति दस गौओंका दान करता है, जिसके पास दस ही गौएँ हैं, वह यदि उनमेंसे एक गायका दान करता है अथवा जो दानशील पुरुष पाँच गौओंमेंसे एक गायका दान कर देता है, वह गोलोकमें जाता है। जो ब्राह्मण ब्रह्मचर्यका पालन करते-करते ही बूढ़े हो जाते हैं, जो वेदवाणीकी सदा रक्षा करते हैं तथा जो मनस्वी ब्राह्मण सदा तीर्थयात्रामें ही तत्पर रहते हैं, वे ही गौओंके निवास-स्थान गोलोकमें आनंद भोगते हैं
ye jīryante brahmacaryeṇa viprā brāhmīṁ vācaṁ parirakṣanti caiva | manasvino tīrthayātrāparāyaṇās te tatra modanti gavāṁ nivāse ||
ധൃതരാഷ്ട്രൻ പറഞ്ഞു—ബ്രഹ്മചര്യം അനുഷ്ഠിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ വാർദ്ധക്യത്തിലെത്തുന്ന ബ്രാഹ്മണന്മാർ, വൈദിക വാണിയെ നിത്യവും സംരക്ഷിക്കുന്നവർ, ദൃഢമനസ്സോടെ തീർത്ഥയാത്രയിൽ പരായണരായവർ—അവർ അവിടെ, പശുക്കളുടെ നിവാസമായ ഗോലോകത്തിൽ, ആനന്ദിക്കുന്നു.
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
The verse praises three dharmic commitments—lifelong brahmacarya (self-restraint), preservation of Vedic speech (protecting and transmitting sacred learning), and dedicated pilgrimage—as sources of spiritual merit leading to joy in the blessed realm associated with cows (Goloka).
Dhṛtarāṣṭra continues describing who attains and enjoys the exalted ‘abode of cows.’ He identifies exemplary brāhmaṇas—ascetics, guardians of Vedic tradition, and devoted pilgrims—as those who rejoice there.