Shloka 25
Gautama–Śakra Saṃvāda: Karma, Loka-bheda, and the Restoration of the Elephant
गौतम उवाच यत्रोत्तरा: कुरवो भांति रम्या देवै: सार्थ मोदमाना नरेन्द्र । यत्राग्नियौनाश्ष॒ वसंति लोका अब्योनय: पर्वतयोनयश्नल
gautama uvāca | yatrottarāḥ kuravo bhānti ramyā devaiḥ sārthaṃ modamānā narendra | yatrāgni-yonāś ca vasanti lokā ab-yonayaḥ parvata-yonayaś ca ||
ഗൗതമൻ പറഞ്ഞു—ഹേ നരേന്ദ്രാ! എവിടെ മനോഹരരൂപമുള്ള ഉത്തരകുരുക്കൾ ദേവന്മാരോടൊപ്പം ആനന്ദിച്ച് ദീപ്തിമാന്മാരായി ഭാസിക്കുന്നുവോ, എവിടെ അഗ്നിജന്മാരും ജലജന്മാരും പർവതജന്മാരുമായ ദിവ്യജനങ്ങൾ വസിക്കുന്നുവോ; എവിടെ ഇന്ദ്രൻ സർവകാമനകളുടെ സാഫല്യം മഴയായി വർഷിപ്പിക്കുന്നുവോ, എവിടെ സ്ത്രീകൾ തങ്ങളുടെ ഇഷ്ടപ്രകാരം സ്വതന്ത്രമായി സഞ്ചരിക്കുന്നുവോ, എവിടെ സ്ത്രീ-പുരുഷന്മാർക്കിടയിൽ അസൂയ പൂർണ്ണമായും ഇല്ലയോ—ആ ദേശത്ത് ചെന്നു ഞാൻ നിന്നിൽ നിന്ന് എന്റെ ആനയെ തിരികെ കൈപ്പറ്റും।
गौतम उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the moral force of a sage’s vow and the principle of rightful restitution: Gautama sets a clear condition for reclaiming what is his, while also contrasting ordinary human society with an ideal realm marked by abundance and the absence of jealousy—implying that ethical harmony is a higher good than mere enjoyment.
Gautama addresses a king and describes the wondrous land of Uttara-Kuru, where divine-like beings live and all desires are fulfilled under Indra’s beneficence. He declares that after going there, he will return to take back his elephant—framing his claim as a firm, time-bound resolve.