Shloka 3
ब्रह्मस्वहरण-निषेधः — Prohibition of Appropriating Brahmin Property
Brahmasva
राजन्य उवाच वृद्धरूपोडसि चाण्डाल बालवच्च विचेष्टसे । श्वखराणां रज:सेवी कस्मादुद्धिजसे गवाम्,क्षत्रियने पूछा--चाण्डाल! तू बूढ़ा हो गया है तो भी बालकों-जैसी चेष्टा करता है। कुत्तों और गधोंकी धूलिका सेवन करनेवाला होकर भी तू इन गौओंकी धूलिसे क्यों इतना उद्विग्न हो रहा है
rājanya uvāca | vṛddharūpo 'si caṇḍāla bālavac ca viceṣṭase | śvakhārāṇāṃ rajaḥ-sevī kasmād uddvijase gavām ||
ക്ഷത്രിയൻ പറഞ്ഞു— ഹേ ചണ്ഡാലാ! നീ വൃദ്ധനായിട്ടും കുട്ടിയെപ്പോലെ പെരുമാറുന്നു. നായയുടെയും കഴുതയുടെയും പൊടിയിൽ പതിവുള്ളവനായിട്ടും പശുക്കളുടെ പൊടിയിൽ നീ എന്തിന് ഇത്രയും കലങ്ങുന്നു?
राजन्य उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how social prejudice and notions of purity/pollution can be weaponized through speech. Ethically, it invites reflection on whether one’s agitation is grounded in genuine dharma or in status-based contempt and hypocrisy.
A Kshatriya addresses a Caṇḍāla with scorn, pointing out that although the man appears old he behaves childishly, and mocking him for being disturbed by cow-dust despite being accustomed to the dust associated with dogs and donkeys.