Shloka 27
Śama-prāptiḥ — Gautamī–Lubdhaka–Pannaga–Mṛtyu–Kāla-saṃvāda
Restraint through the Analysis of Karma and Time
न ब्राह्मणानां कोपो$स्ति कुत: कोपाच्च यातनाम् | मार्दवात् क्षम्यतां साथो मुच्यतामेष पन्नग:,ब्राह्मणोंको क्रोध नहीं होता; फिर वे क्रोधवश दूसरोंको पीड़ा कैसे दे सकते हैं; अतः साधो! तू भी कोमलताका आश्रय लेकर इस सर्पके अपराधको क्षमा कर और इसे छोड़ दे
na brāhmaṇānāṁ kopo 'sti kutaḥ kopāc ca yātanām | mārdavāt kṣamyatāṁ sātho mucyatām eṣa pannagaḥ ||
വേട്ടക്കാരൻ പറഞ്ഞു—ബ്രാഹ്മണർക്കു ക്രോധമില്ല; ക്രോധം തന്നെയില്ലെങ്കിൽ ക്രോധവശാൽ അവർ എങ്ങനെ മറ്റുള്ളവർക്കു പീഡ നൽകും? അതുകൊണ്ട്, സാദുവേ! മൃദുത്വം ആശ്രയിച്ച് ഈ സർപ്പത്തിന്റെ കുറ്റം ക്ഷമിച്ച് ഇതിനെ വിട്ടയക്കൂ।
लुब्धक उवाच
Educational Q&A
The verse upholds kṣamā (forgiveness) and mārdava (gentleness) as marks of righteous conduct, especially associated with Brahminical ideals of self-restraint: one should not punish out of anger, but incline toward mercy and release.
The hunter addresses a virtuous person (sādhu), arguing that a Brahmin is not characterized by anger and therefore should not cause pain in retaliation; he urges the listener to forgive the serpent’s wrongdoing and free it.