Shloka 6
Vyāsa’s Arrival at Janamejaya’s Sarpasatra; Commissioning of Vaiśaṃpāyana’s Recital (व्यासागमनम्)
उच्चै:श्रवा: सो5श्वराजो यन्मिथ्या न कृतो मम । विनतार्थाय पणिते दासी भावाय पुत्रका:
Āstīka uvāca | uccaiḥśravāḥ so 'śvarājo yan mithyā na kṛto mama | vinatārthāya paṇite dāsī-bhāvāya putrakāḥ ||
അശ്വരാജൻ ഉച്ചൈഃശ്രവസ്സിനെക്കുറിച്ച് വിനതയുമായി പന്തയം ഉണ്ടായിരുന്നു; തോറ്റവൻ ജയിച്ചവളുടെ ദാസിയായിരിക്കണം എന്നതായിരുന്നു വ്യവസ്ഥ. പുത്രന്മാരേ! എന്റെ കല്പന ഉണ്ടായിട്ടും നിങ്ങൾ വഞ്ചനകൊണ്ട് ആ കുതിരയുടെ വാലിന്റെ നിറം മാറ്റി വിനതയുടെ വാക്കിനെ മിഥ്യയാക്കിയില്ല; അതിനാൽ ജനമേജയന്റെ യാഗത്തിൽ അഗ്നി നിങ്ങളെ ദഹിപ്പിച്ച് ഭസ്മമാക്കും—നിങ്ങൾ എല്ലാവരും മരിച്ച് പ്രേതലോകത്തിലേക്ക് പോകും.
आस्तीक उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the moral tension between truth and deceit: refusing to commit fraud may be ethically sound, yet within the narrative it triggers a curse and sets in motion karmic consequences culminating in Janamejaya’s snake-sacrifice. It underscores how rash vows and manipulative wagers can generate long chains of suffering.
Āstīka recounts the episode where a wager about Uccaiḥśravā’s tail leads to a demand for deception. The serpent-sons do not comply with altering the horse’s tail to make Vinatā lose, and as a result they are cursed—foretelling their destruction in King Janamejaya’s sacrificial rite.