Shloka 6
Śṛṅgī’s Curse on King Parikṣit
Parikṣit–Śṛṅgī–Takṣaka Causal Link
नूनं सर्वविनाशो5यमस्माकं समुपागत: । न होतां सोडव्ययो देव: शपन्न्तीं प्रत्यषेधयत्,निश्चय ही यह हमारे सर्वगाशका समय आ गया है, क्योंकि अविनाशी देव भगवान् ब्रह्माने भी शाप देते समय माताको मना नहीं किया
nūnaṃ sarva-vināśo ’yam asmākaṃ samupāgataḥ | na hi tāṃ soḍhum avyayo devaḥ śapantīṃ praty-aṣedhayat ||
നിശ്ചയമായും നമ്മുടെ സമ്പൂർണ്ണ വിനാശത്തിന്റെ സമയം എത്തിച്ചേർന്നിരിക്കുന്നു; കാരണം ശാപം ഉച്ചരിക്കുന്ന മാതാവിനെ അവിനാശിയായ ദേവനും തടഞ്ഞില്ല—ധർമ്മസമ്മതമായ ശാപം ഒരിക്കൽ വിടുതൽ കിട്ടിയാൽ അതിന്റെ പ്രഭാവം അനിവാര്യമാണ്.
शेष उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the moral and cosmic weight of a curse (śāpa): when spoken with decisive intent—especially by one wronged or morally authorized—it can become an irreversible force within the order of dharma, such that even a great deity does not intervene to cancel it.
Śeṣa foresees imminent catastrophe for his side, interpreting it as the inevitable consequence of a mother’s curse. He notes that the imperishable divine authority did not restrain her at the moment of cursing, implying that the destruction now approaching is sanctioned by the larger moral-cosmic order.