Shloka 27
Śṛṅgī’s Curse on King Parikṣit
Parikṣit–Śṛṅgī–Takṣaka Causal Link
अपरे त्वब्रुवंस्तत्र नागा: पण्डितमानिन:,इसपर अपनेको पण्डित माननेवाले दूसरे नाग बोल उठे--“हम जनमेजयको पकड़कर डँस लेंगे।' ऐसा करनेसे तुरंत ही सब काम बन जायगा। उस राजाके मरनेपर हमारे लिये अनर्थोकी जड़ ही कट जायगी
apare tv abruvaṃs tatra nāgāḥ paṇḍita-māninaḥ | “vayaṃ janamejayaṃ pakṛtya daṃśiṣyāmaḥ; evaṃ kṛte sadyaḥ sarva-kāryaṃ bhaviṣyati. tasya rājñaḥ maraṇe ’smākaṃ kṛte ’narthasya mūlaṃ chinnaṃ bhaviṣyati.”
അപ്പോൾ അവിടെ സ്വയം പണ്ഡിതന്മാരെന്ന് കരുതിയ മറ്റു നാഗങ്ങൾ പറഞ്ഞു—“ജനമേജയനെ പിടിച്ചു ദംശിക്കാം. അങ്ങനെ ചെയ്താൽ ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ എല്ലാം സിദ്ധിക്കും. ആ രാജാവ് മരിച്ചാൽ നമ്മുടെ അനർത്ഥങ്ങളുടെ മൂലമേ മുറിഞ്ഞുപോകും.”
शेष उवाच
Educational Q&A
The verse exposes how ‘self-proclaimed wisdom’ can rationalize adharma: fear and urgency tempt one toward violent shortcuts (killing the king) as a means to end suffering. It implicitly warns that expedient counsel, when rooted in anger or panic, undermines dharma and invites further consequences.
In the serpents’ deliberation, a faction of Nāgas proposes a direct solution: capture King Janamejaya and bite him to death, believing that his death will immediately end the threat to them by removing the source of their impending calamity.