Vāraṇāvata-prasaṃsā and the Pāṇḍavas’ Departure (वरणावत-प्रशंसा तथा पाण्डव-प्रयाणम्)
यदात्थ मां त्वं प्रसभं सखा ते5हमिति द्विज । संगतानीह जीर्यन्ति कालेन परिजीर्यत:,“तभी तो तुम मुझसे यह कहनेकी धृष्टता कर रहे हो कि “राजन! मैं तुम्हारा सखा हूँ!” समयके अनुसार मनुष्य ज्यों-ज्यों बूढ़ा होता है, त्यों-त्यों उसकी मैत्री भी क्षीण होती चली जाती है
ഹേ ദ്വിജാ! നീ ധൃഷ്ടതയോടെ എന്നോട്—“രാജാവേ, ഞാൻ നിന്റെ സഖാവാണ്” എന്ന് പറയുന്നതും അതുകൊണ്ടുതന്നെ. ഈ ലോകത്ത് സംഗതിയും സൗഹൃദവും കാലക്രമത്തിൽ ജീർണ്ണിക്കുന്നു; മനുഷ്യൻ വയസ്സാകുന്തോറും അവന്റെ മൈത്രിയും ക്ഷയിച്ചുപോകുന്നു।
वैशम्पायन उवाच