Shloka 55
Vāraṇāvata-prasaṃsā and the Pāṇḍavas’ Departure (वरणावत-प्रशंसा तथा पाण्डव-प्रयाणम्)
ननर्तोत्थाय कौरव्य हृष्टो बाल्याद् विमोहित: । त॑ दृष्टवा नृत्यमानं तु बालै: परिवृतं सुतम्
nanartotthāya kauravya hṛṣṭo bālyād vimohitaḥ | taṁ dṛṣṭvā nṛtyamānaṁ tu bālaiḥ parivṛtaṁ sutam |
വൈശംപായനൻ പറഞ്ഞു—ഹേ കൗരവകുലശ്രേഷ്ഠാ! ബാല്യഭ്രമത്തിൽ മയങ്ങിയ അവൻ ആനന്ദത്തോടെ എഴുന്നേറ്റ് നൃത്തം ചെയ്തു. ബാലന്മാർ ചുറ്റിനിന്ന് നൃത്തം ചെയ്യുന്ന ആ പുത്രനെ പരിഹാസവിഷയമാക്കിയതു കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയം ഗാഢമായ വ്യഥയിൽ മുങ്ങി.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the ethical pain caused by poverty and social ridicule: a child’s innocent delusion becomes a public mockery, and the parent’s anguish exposes how society’s contempt can wound dignity and compassion.
A child, confused by childish innocence, rises and dances in delight while other boys surround him and make him a spectacle. The observer (in context, the father) feels intense distress on seeing his son mocked.