Shloka 50
Adhyāya 123 — Droṇa’s Pedagogy: Arjuna’s Preeminence, Ekalavya’s Self-Training, and the Bhāsa-Lakṣya Trial
समवेत्य च देवानां गणा: पार्थमपूजयन् । काद्रवेया वैनतेया गन्धर्वाप्सरसस्तथा । प्रजानां पतय: सर्वे सप्त चैव महर्षय:
samavetya ca devānāṁ gaṇāḥ pārtham apūjayan | kādraveyā vainateyā gandharvāpsarasas tathā | prajānāṁ patayaḥ sarve sapta caiva maharṣayaḥ ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—ദേവഗണങ്ങൾ അവിടെ ഒന്നിച്ചുകൂടി പാർഥനെ (അർജുനനെ) പൂജിക്കുകയും പ്രശംസിക്കുകയും ചെയ്തു. കദ്രുവിന്റെ പുത്രന്മാരായ നാഗങ്ങൾ, വിനതയുടെ പുത്രനായ ഗരുഡൻ, ഗന്ധർവ-അപ്സരസുകൾ, എല്ലാ പ്രജാപതിമാരും, സപ്തമഹർഷികളും അവിടെ എത്തി അവന്റെ കീർത്തി വർധിപ്പിച്ചു।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Excellence aligned with dharma is not merely personal achievement; it becomes a public good that worthy communities—gods, sages, and celestial beings—affirm. The verse models an ethic of honoring merit and righteous conduct, reinforcing social and cosmic order through recognition.
A wide assembly forms: divine hosts, Nāgas, Garuḍa, Gandharvas, Apsarases, Prajāpatis, and the seven great seers. They collectively honor and praise Pārtha (Arjuna), marking a moment of elevated acclaim and auspicious endorsement.