Shloka 96
Devadāru (Dāruvana) Forest: The Delusion of Ritual Pride, the Liṅga Crisis, and the Teaching of Jñāna–Pāśupata Yoga
दन्तो ऽलूखलिनस्त्वन्ये ह्यश्मकुट्टास्तथा परे / शाकपर्णाशिनः केचित् संप्रक्षाला मरीचिपाः
danto 'lūkhalinastvanye hyaśmakuṭṭāstathā pare / śākaparṇāśinaḥ kecit saṃprakṣālā marīcipāḥ
ചിലർ പല്ലുകൊണ്ട് മാത്രം ചവച്ചുകൊണ്ട് ജീവിക്കുന്നു, ചിലർ ഉലക്കയിൽ ഇടിച്ച്; മറ്റുചിലർ കല്ലുകൊണ്ട് അരച്ച്. ചിലർ ശാകവും ഇലകളും ഭക്ഷിക്കുന്നു, ചിലർ നന്നായി കഴുകി ഭക്ഷിക്കുന്നു, ചിലർ സൂര്യകിരണങ്ങളെ മാത്രം പാനം ചെയ്ത് കഠിനതപസ്സിൽ നിലകൊള്ളുന്നു।
Narrator (Purāṇic discourse describing varieties of tapasvins/ascetic observances within the Kurma Purana’s dharma-tapas context)
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: shanta
FAQs
Indirectly: it emphasizes that seekers adopt graded austerities to refine the mind and senses; such purification supports Atman-realization, even though the verse itself is primarily descriptive of tapas.
It highlights tapas (austerity) as a yogic limb—dietary restraint and disciplined living. These are preparatory practices that steady the body-mind for deeper meditation and devotion in the Kurma Purana’s broader yoga-dharma framework.
Not explicitly in this verse. In the Kurma Purana’s overall Shaiva-Vaishnava synthesis, such tapas is presented as compatible with devotion to the one Supreme—whether approached as Śiva or Viṣṇu—through disciplined purification.