Shloka 1
Rudrakoṭi, Madhuvana, Puṣpanagarī, and Kālañjara — Śveta’s Bhakti and the Subjugation of Kāla
इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे चतुस्त्रिंशो ऽध्यायः सूत उवाच अन्यत् पवित्रं विपुलं तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् / रुद्रकोटिरिति ख्यातं रुद्रस्य परमेष्ठिनः
iti śrīkūrmapurāṇe ṣaṭsāhastryāṃ saṃhitāyāmuparivibhāge catustriṃśo 'dhyāyaḥ sūta uvāca anyat pavitraṃ vipulaṃ tīrthaṃ trailokyaviśrutam / rudrakoṭiriti khyātaṃ rudrasya parameṣṭhinaḥ
ഇങ്ങനെ ശ്രീകൂർമപുരാണത്തിലെ ഷട്സാഹസ്ത്രീ സംഹിതയുടെ ഉത്തരവിഭാഗത്തിൽ മുപ്പത്തിനാലാം അധ്യായം സമാപ്തമായി. സൂതൻ പറഞ്ഞു—ത്രിലോകത്തും പ്രസിദ്ധമായ മറ്റൊരു പവിത്രവും വിപുലവുമായ തീർത്ഥമുണ്ട്; പരമേശ്വരനായ രുദ്രനുടേതായ അത് ‘രുദ്രകോടി’ എന്നു ഖ്യാതം.
Sūta
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: shanta
FAQs
Indirectly: it frames Rudra as “Parameṣṭhin” (the highest Lord), pointing to the Purāṇic teaching that the supreme reality is approachable as Īśvara—here emphasized through Rudra—while the text overall harmonizes that lordship with the one supreme principle.
No specific technique is taught in this verse; it introduces a tīrtha. In the Kurma Purāṇa’s broader śaiva-yoga frame, tīrtha visitation supports purification (pavitra) and readiness for disciplines such as mantra, dhyāna, and Pāśupata-oriented devotion.
By presenting Rudra’s tīrtha within the Kūrma Purāṇa’s narrative authority, it reflects the text’s synthesis: a Vaiṣṇava Purāṇa voice can extol Rudra as supreme Lord, consistent with the Purāṇa’s Shiva–Vishnu non-contradiction theme.