Kurma Purana — Uttara Bhaga, Shloka 1
Dāna-dharma: Types of Charity, Worthy Recipients, Vrata-Timings, and Śiva–Viṣṇu Propitiation
इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे पञ्चविंशो ऽध्यायः इन् रेए निछ्त् ज़ुल्äस्सिगे ज़ेइछेन्: व्यास उवाच अथातः संप्रवक्ष्यामि दानधर्ममनुत्तमम् / ब्रह्मणाभिहितं पूर्वमृषीणां ब्रह्मवादिनाम्
iti śrīkūrmapurāṇe ṣaṭsāhastryāṃ saṃhitāyāmuparivibhāge pañcaviṃśo 'dhyāyaḥ IN REE NICHT ZULÄSSIGE ZEICHEN: vyāsa uvāca athātaḥ saṃpravakṣyāmi dānadharmamanuttamam / brahmaṇābhihitaṃ pūrvamṛṣīṇāṃ brahmavādinām
ഇങ്ങനെ ശ്രീകൂർമപുരാണത്തിലെ ഷട്സാഹസ്രീ സംഹിതയുടെ ഉത്തരവിഭാഗത്തിൽ ഇരുപത്തിയഞ്ചാം അധ്യായം സമാപിച്ചു. വ്യാസൻ പറഞ്ഞു—ഇപ്പോൾ ഞാൻ ദാനധർമ്മമെന്ന അനുത്തമ ധർമ്മം പ്രസ്താവിക്കും; അത് മുൻപ് ബ്രഹ്മാവ് ബ്രഹ്മവാദികളായ ഋഷിമാർക്ക് ഉപദേശിച്ചതാണ്।
Vyāsa
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
Indirectly: it frames dāna-dharma as taught by “brahmavādins,” implying that right action is rooted in Brahman-knowledge—ethics aligned with insight into ultimate reality.
No specific technique is stated; the verse establishes a dharmic foundation—dāna (selfless giving) as a purifying discipline that supports yogic life and inner steadiness across the Kurma Purana’s teachings.
Not explicitly; it reflects the Kurma Purana’s integrative approach by grounding later spiritual paths (including Shaiva-Vaishnava synthesis and Pāśupata-oriented disciplines) in universally upheld dharma like dāna.