Kurma Purana — Purva Bhaga, Shloka 15
Solar Rays, Planetary Nourishment, Dhruva-Bondage of the Grahas, and the Lunar Cycle
समं बिभर्ति ताभिः स मनुष्यपितृदेवताः / मनुष्यानौषधेनेह स्वधया च पितॄनपि / अमृतेन सुरान् सर्वांस्त्रिभिस्त्ररिंस्तर्पयत्यसौ
samaṃ bibharti tābhiḥ sa manuṣyapitṛdevatāḥ / manuṣyānauṣadheneha svadhayā ca pitṝnapi / amṛtena surān sarvāṃstribhistrariṃstarpayatyasau
ഈ മൂന്നിനാൽ അവൻ മനുഷ്യർ, പിതൃകൾ, ദേവതകൾ—മൂവരെയും സമമായി ധരിച്ചു പോഷിപ്പിക്കുന്നു. ഇവിടെ മനുഷ്യരെ അന്നവും ഔഷധികളുംകൊണ്ട്, പിതൃകളെ സ്വധാ അർപ്പണത്തോടെ, സർവ്വ ദേവന്മാരെ അമൃതംകൊണ്ട് തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നു; ഇങ്ങനെ ത്രിവിധമായി ത്രയം തൃപ്തരാകുന്നു.
Narratorial instruction within a dharma-teaching passage (Kurma Purana’s dharma-upadeśa context; not a direct Ishvara Gita dialogue)
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
Indirectly, it frames dharma as harmonizing obligations across the three spheres—humans, Pitṛs, and Devas—suggesting the gṛhastha’s life as a unifying support-system where sacred duty integrates worldly and unseen orders.
The verse emphasizes karma-yoga in the dharmic sense: disciplined offering and service (feeding, tarpaṇa, deva-offerings) performed with regularity and purity, which the Purāṇic tradition treats as a preparatory foundation for higher meditation and knowledge.
It does not name Shiva or Vishnu explicitly; instead it reflects the Kurma Purana’s integrative outlook where devotion and ritual duty toward the Devas (including Shaiva and Vaishnava forms) is upheld as one coherent dharmic order.