Kurma Purana — Purva Bhaga, Shloka 44
Prayāga-māhātmya — The Greatness of Prayāga and the Discipline of Pilgrimage
अतस्तीर्थे न गृह्णीयात् पुण्येष्वायतनेषु च / निमित्तेषु च सर्वेषु अप्रमत्तो द्विजो भवेत्
atastīrthe na gṛhṇīyāt puṇyeṣvāyataneṣu ca / nimitteṣu ca sarveṣu apramatto dvijo bhavet
അതുകൊണ്ട് ദ്വിജൻ തീർത്ഥത്തിലും പുണ്യസ്ഥാനങ്ങളിലും പവിത്ര ദേവാലയങ്ങളിലും അനുചിതമായ ദാനം അല്ലെങ്കിൽ ലാഭം സ്വീകരിക്കരുത്. എല്ലാ ധാർമ്മിക അവസരങ്ങളിലും ശൗചവും സദാചാരവും സംബന്ധിച്ച് അവൻ എപ്പോഴും അപ്രമത്തനായി ജാഗ്രത പാലിക്കണം.
Sūta (narrator) conveying the Kurma Purana’s dharma-instructions of the sages
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhayanaka
FAQs
Indirectly: it emphasizes apramāda (non-negligence), a prerequisite for inner clarity. Such vigilance supports self-knowledge by preventing the mind from being clouded by greed, impurity, or misuse of sacred contexts.
The verse highlights apramāda—continuous attentiveness—as a foundational discipline. In the Kurma Purana’s spiritual culture (including later Ishvara Gita and Pāśupata-oriented teaching), ethical restraint in holy settings stabilizes the practitioner for japa, vrata, and meditation.
Not explicitly; it presents a shared dharma framework honored across Shaiva–Vaishnava sacred spaces. The emphasis is on universal sanctity—tīrthas and āyatanas—where right conduct supports devotion regardless of sectarian form.