Kurma Purana — Purva Bhaga, Shloka 1
Mādhayameśvara-māhātmya — Vyāsa at Mandākinī and the Pāśupata Vision
इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे एकत्रिशोध्यायः सूत उवाच उषित्वा तत्र भगवान् कपर्देशान्तिके पुनः / द्रष्टुं ययौ मध्यमेशं बहुवर्षगणान् प्रभुः
iti śrīkūrmapurāṇe ṣaṭsāhastryāṃ saṃhitāyāṃ pūrvavibhāge ekatriśodhyāyaḥ sūta uvāca uṣitvā tatra bhagavān kapardeśāntike punaḥ / draṣṭuṃ yayau madhyameśaṃ bahuvarṣagaṇān prabhuḥ
ഇങ്ങനെ ശ്രീകൂർമപുരാണത്തിലെ ഷട്സാഹസ്ത്രീ സംഹിതയുടെ പൂർവവിഭാഗത്തിലെ ഏകത്രിംശ അധ്യായത്തിൽ—സൂതൻ പറഞ്ഞു: കപർദേശത്തിന്റെ സമീപത്ത് വീണ്ടും അനേകം വർഷങ്ങൾ വസിച്ച ശേഷം പ്രഭു മധ്യമേശ്വരനെ ദർശിക്കാനായി പുറപ്പെട്ടു.
Sūta
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: shanta
FAQs
Indirectly: by calling the protagonist “Bhagavān” and “Prabhu,” the verse frames the Supreme as a conscious Lord who guides sacred history and leads devotees toward Īśvara (Madhyameśvara) through dharmic movement and worship.
No explicit technique is taught in this line; it emphasizes tīrtha-yātrā and darśana (seeking the vision of Īśvara) as a devotional discipline that supports inner purification—often treated in Purāṇic tradition as complementary to Pāśupata and other Śaiva-Vaiṣṇava sādhanā.
The Lord (commonly read as Viṣṇu in the Kūrma Purāṇa’s frame) goes to behold Madhyameśvara (Śiva), presenting reverence and shared supremacy—an intentional Śaiva-Vaiṣṇava harmony rather than sectarian separation.