Shloka 40
Avimukta-Māhātmya — Vyāsa in Vārāṇasī and Śiva’s Secret Teaching of Liberation
जन्ममृत्युजरामुक्तं परं याति शिवालयम् / अपुनर्मरणानां हि सा गतिर्मोक्षकाङ्क्षिणाम् / यां प्राप्य कृतकृत्यः स्यादिति मन्यन्ति पण्डताः
janmamṛtyujarāmuktaṃ paraṃ yāti śivālayam / apunarmaraṇānāṃ hi sā gatirmokṣakāṅkṣiṇām / yāṃ prāpya kṛtakṛtyaḥ syāditi manyanti paṇḍatāḥ
ജനനം, മരണം, ജര എന്നിവയിൽ നിന്ന് വിമുക്തനായി साधകൻ പരമ ശിവാലയത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു. അതാണ് മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവരുടെ ഗതി; അവിടെ ചെന്നാൽ വീണ്ടും മരണത്തിലേക്ക് മടങ്ങൽ ഇല്ല. അതു നേടിയവൻ കൃതകൃത്യനാകുന്നു എന്നു പണ്ഡിതർ പ്രസ്താവിക്കുന്നു.
Lord Kurma (Vishnu) instructing the sages (contextual narrator framework of the Kurma Purana)
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
It frames the supreme attainment as a state beyond birth, death, and aging—i.e., liberation (mokṣa) where all existential compulsion ends, described as reaching Śiva’s supreme abode.
This verse emphasizes the fruit of yogic and devotional discipline—apunar-maraṇa (no return to death). In the Kurma Purana’s Shaiva-yogic register, such freedom is classically linked with Śiva-bhakti and Pāśupata-oriented inner renunciation culminating in mokṣa.
With Vishnu (as Kūrma) presenting Śiva’s abode as the supreme destination, the text reflects a synthetic theology: devotion and liberation are affirmed through Śiva while taught within a Vaiṣṇava narrative frame.