Kurma Purana — Purva Bhaga, Shloka 63
Viṣṇu at Upamanyu’s Āśrama: Pāśupata Tapas, Darśana of Śiva, and Boons from Devī
सांख्यास्त्वां विगुणमथाहुरेकरूपं योगास्त्वां सततमुपासते हृदिस्थम् / वेदास्त्वामभिदधतीह रुद्रमग्निं त्वामेकं शरणमुपैमि देवमीशम्
sāṃkhyāstvāṃ viguṇamathāhurekarūpaṃ yogāstvāṃ satatamupāsate hṛdistham / vedāstvāmabhidadhatīha rudramagniṃ tvāmekaṃ śaraṇamupaimi devamīśam
സാംഖ്യർ നിന്നെ ഗുണാതീതനും ഏകസ്വരൂപനും എന്നു പറയുന്നു; യോഗികൾ ഹൃദയസ്ഥനായി നിന്നെ നിരന്തരം ഉപാസിക്കുന്നു. വേദങ്ങൾ നിന്നെ ഇവിടെ രുദ്രനും അഗ്നിയും എന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നു. ദേവേശാ, ഞാൻ നിന്നെയൊന്നേ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു.
A devotee/narrator offering śaraṇāgati within the Kurma Purana’s Purva-bhaga discourse (praise of the one Īśvara identified through multiple śāstric standpoints).
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
It presents the Supreme as viguṇa (beyond prakṛti’s three guṇas) and ekarūpa (one, undivided reality), recognized through different darśanas yet ultimately approached as the single Īśvara.
It emphasizes inward worship—upāsanā of the Lord as hṛdistha, the indwelling presence—aligning with yogic meditation where the deity is realized in the heart rather than only through external ritual.
By stating that the Vedas name the same One as Rudra and Agni, the verse supports a unitive (non-sectarian) theology: diverse divine names and functions point to one supreme Īśvara, a hallmark of the Kurma Purana’s Shaiva–Vaishnava synthesis.