Adhyaya 42
Upodghata PadaAdhyaya 4218 Verses

Adhyaya 42

Mudrā-vidhāna (Lalitopākhyāna): Āvāhanī–Saṃkṣobhiṇī–Ākarṣiṇī and allied Mudrās

ഈ അധ്യായം ലലിതോപാഖ്യാനത്തിന്റെ ഉത്തരഭാഗത്തിൽ ഹയഗ്രീവ–അഗസ്ത്യ സംവാദത്തിൽ വരുന്നു. ശ്രീദേവിയെ പ്രസന്നമാക്കുന്ന മുദ്രാരചനാവിധി അഗസ്ത്യൻ ചോദിക്കുന്നു. ഹയഗ്രീവൻ ആവാഹനീ മഹാമുദ്ര (ത്രിഖണ്ഡാ), തുടർന്ന് സംക്ഷോഭിണീയും അതിന്റെ ഭേദമായ വിദ്യ്രാവിണിയും, കൂടാതെ ‘ത്രിലോകം ആകർഷിക്കാൻ’ ശേഷിയുള്ള ആകർഷിണീ മുദ്രയും വിരൽസ്ഥാനങ്ങളോടെ വിവരിക്കുന്നു. പിന്നെ ഉന്മാദിനീ, മഹാങ്കുശാ (സർവകാര്യസാധക), ഖേചരീ (പരമോത്തമ; അറിവുമാത്രം യോഗിനികൾക്ക് പ്രിയ), അതിവേഗം സർവസിദ്ധികൾ ആരംഭിപ്പിക്കുന്ന ബീജമുദ്ര എന്നിവയുടെ വിധി പറയുന്നു. വംശകഥയല്ല; ശാക്ത-താന്ത്രിക ആചാരത്തിൽ കൃത്യവും ആവർത്തിക്കാവുന്നതുമായ ഹസ്തചിഹ്നങ്ങളുടെ ഉപദേശം തന്നെയാണ് ഇത്.

Shlokas

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डमहापुराणे उत्तरभागे हयग्रीवागस्त्यसंवादे ललितोपाख्याने एकचत्वारिंशो ऽध्यायः अगस्त्य उवाच मुद्राविरचनारीतिमश्वानन निवेदय / याभिर्विरचिताभिस्तु श्रीदेवी संप्रसीदति

ഇങ്ങനെ ശ്രീബ്രഹ്മാണ്ഡ മഹാപുരാണത്തിന്റെ ഉത്തരഭാഗത്തിൽ, ഹയഗ്രീവ–അഗസ്ത്യ സംവാദത്തിലെ ലലിതോപാഖ്യാനത്തിൽ നാല്പത്തൊന്നാം അധ്യായം. അഗസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു— ഹേ അശ്വാനന! മുദ്രാവിരചനരീതി അറിയിക്കൂ; അവ ചെയ്താൽ ശ്രീദേവി പ്രസന്നയാകും।

Verse 2

हयग्रीव उवाच आवाहनी महामुद्रा त्रिखण्डेति प्रकीर्तिता / परिवृत्य करौ स्पष्टमङ्गुष्ठौ कारयेत्समौ

ഹയഗ്രീവൻ പറഞ്ഞു— ‘ആവാഹനീ’ മഹാമുദ്ര ‘ത്രിഖണ്ഡാ’ എന്നും പ്രസിദ്ധം. കൈകൾ മടക്കി തിരിച്ച്, ഇരുവശത്തെയും അങ്കുഷ്ഠങ്ങളെ വ്യക്തമായി സമമാക്കണം।

Verse 3

अनामान्तर्गते कृत्वा तर्जन्यौ कुटिलाकृती / कनिष्ठिके नियुञ्जीत निजस्थाने तपोधन / संक्षोभिण्याख्यामुद्रां तु कथयाम्यधुना श्रुणु

ഹേ തപോധന! ഇരുവശത്തെയും തർജനികളെ അനാമികയുടെ ഉള്ളിലാക്കി വളഞ്ഞ രൂപത്തിൽ ആക്കുക; കനിഷ്ഠികയെ സ്വന്തം സ്ഥാനത്ത് തന്നെ നിയോഗിക്കുക. ഇനി ‘സംക്ഷോഭിണീ’ എന്ന മുദ്ര ഞാൻ പറയുന്നു— കേൾക്കുക।

Verse 4

मध्यमे मध्यगे कृत्वा कनिष्ठाङ्गुष्टरोधिते / तर्जन्यो दण्डवत्कृत्वा मध्यमोपर्यनामिके

മധ്യമവിരൽ നടുവിൽ വെച്ച്, കനിഷ്ഠികയെ അങ്കുഷ്ഠം കൊണ്ട് തടഞ്ഞുകൊണ്ട്; തർജനിയെ ദണ്ഡംപോലെ നേരെയാക്കി, മധ്യമത്തിന്റെ മീതെ അനാമികയുടെ ഭാഗത്തേക്ക് വെക്കണം।

Verse 5

एतस्या एव मुद्राया मध्यमे सरले यदि / क्रियते विन्ध्यदर्पारे मुद्रा विद्राविणी तथा

ഈ മുദ്രയുടെ മദ്ധ്യഭാഗത്ത് ലളിതമായി വിന്ധ്യദർപ്പനാശാർത്ഥം ചെയ്താൽ, അത് ‘വിദ്രാവിണീ’ മുദ്രയായി പ്രസിദ്ധമാകുന്നു।

Verse 6

मध्यमातर्जनीभ्यां तु कनिष्ठानामिके समे / अङ्कुशाकाररूपाभ्यां मध्यगे कलशोद्भव / इयमाकर्षिणी मुद्रा त्रैलोक्याकर्षणे क्षमा

ഹേ കലശോദ്ഭവാ! മദ്ധ്യമയും തർജനിയും, കൂടാതെ കനിഷ്ഠയും അനാമികയും സമമായി വെച്ച് ഇരട്ടയും അങ്കുശാകാരമാക്കുക; ഇത് ‘ആകർഷിണീ’ മുദ്ര, ത്രൈലോക്യാകർഷണത്തിന് യോഗ്യം।

Verse 7

पुटाकारौ करौ कृत्वा तर्जन्यावङ्कुशाकृती / परिवर्तक्रमेणैव मध्यमे तदधोगते

ഇരുകൈകളും പുടാകാരമാക്കി, ഇരുതർജനികളെയും അങ്കുശാകൃതിയാക്കുക; പരിവർത്തക്രമത്തിൽ മദ്ധ്യമയെ അതിന്റെ താഴെ സ്ഥാപിക്കുക।

Verse 8

क्रमेणानेन देवर्षे मध्यमामध्यगे ऽनुजे / अनामिके तु सरले तद्बहिस्तर्जनीद्वयम्

ഹേ ദേവർഷേ! ഈ ക്രമത്തിൽ മദ്ധ്യമയുടെ മദ്ധ്യത്തിൽ കനിഷ്ഠയെ വെക്കുക; അനാമികയെ നേരെയാക്കി, അതിന്റെ പുറത്തായി ഇരുതർജനികളും ഇരിക്കട്ടെ।

Verse 9

दण्डाकारौ ततोंऽगुष्ठौ मध्यमावर्तदेशगौ / मुद्रैषोन्मादिनी नाम्ना ख्याता वातापितापन

പിന്നീട് ഇരുവിരലത്തുമ്പുകളായ അങ്കുഷ്ഠങ്ങളെ ദണ്ഡാകാരമാക്കി മദ്ധ്യമയുടെ വൃത്തസ്ഥാനത്ത് വെക്കുക; ഇത് ‘ഉന്മാദിനീ’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധം, വാതാദി ദോഷങ്ങളെ താപിപ്പിച്ച് ശമിപ്പിക്കുന്നു।

Verse 10

अस्यास्त्वनामिकायुग्ममधः कृत्वाङ्कुशाकृति / तर्जन्यावपि तेनैव क्रमेण विनियोजयेत्

ഇതിൽ അനാമികയുടെ യുഗ്മം താഴേക്ക് വെച്ച് അങ്കുശാകൃതി വരുത്തണം; അതേ ക്രമത്തിൽ തർജനിയെയും വിധിപ്രകാരം നിയോഗിക്കണം.

Verse 11

इयं महाङ्कुशा मुद्रा सर्वकार्यार्थसाधिका

ഈ മഹാങ്കുശാ മുദ്ര എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അഭീഷ്ടഫലങ്ങളും സിദ്ധിപ്പിക്കുന്നതാണ്.

Verse 13

सव्यं दक्षिणादेशे तु दक्षिणं सव्यदेशतः / बाहू कृत्वा तु देवर्षे हस्तौ सम्परिवर्त्य च ४२।१२ / कनिष्ठानामिके युक्ते क्रमेणानेन तापस / तर्जनीभ्यां समाक्रान्ते सर्वोर्ध्वमपि मध्यमे

ഹേ ദേവർഷേ! ഇടത്തെയെ വലത് സ്ഥാനത്തും വലത്തെയെ ഇടത് സ്ഥാനത്തും വെച്ച്, ഭുജങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തി ഇരുകൈകളും പരസ്പരം മാറിക്കൊള്ളുക. ഹേ തപസ്വീ! ഈ ക്രമത്തിൽ കനിഷ്ഠയും അനാമികയും ചേർത്ത്, തർജനിദ്വയത്തോടെ മുറുക്കി; മധ്യമയെയും പൂർണ്ണമായി മേലോട്ടുയർത്തുക.

Verse 14

लोपामुद्रापतेङ्गुष्ठौ कारयेत्सकलावपि / इयं तु खेचरी नाम मुद्रा सर्वोत्तमोत्तमा / एतद्विज्ञानमात्रेण योगिनीनां प्रियो भवेत्

ഹേ ലോപാമുദ്രാപതേ! ഇരുവശത്തെയും അങ്കുഷ്ഠങ്ങളെയും പൂർണ്ണമായി വിധിപ്രകാരം ചെയ്യിക്കണം. ഇത് ‘ഖേചരീ’ എന്ന മുദ്ര; സകലോത്തമങ്ങളിൽ പരമോത്തമം. ഇതിന്റെ വിജ്ഞാനം മാത്രം കൊണ്ടും साधകൻ യോഗിനികൾക്ക് പ്രിയനാകും.

Verse 15

परिवर्त्य करौ स्पृष्टावर्धचन्द्रसमाकृती / तर्जन्यङ्गुष्ठयुगलं युगपद्योजयेत्ततः

ഇരുകൈകളും പരിവർത്തനം ചെയ്ത് പരസ്പരം സ്പർശിപ്പിച്ച് അർദ്ധചന്ദ്രസദൃശമായ ആകൃതി വരുത്തണം; തുടർന്ന് തർജനിയും അങ്കുഷ്ഠവും എന്ന യുഗ്മം ഒരേസമയം യോജിപ്പിക്കണം.

Verse 16

अधः कनिष्ठावष्टब्धमध्यमे विनियोजयेत् / अथैते कुटिले युक्त्वा सर्वाधस्तादनामिके / बीजमुद्रेयमाचिरात्सर्वसिद्धप्रवर्तिनी

താഴേക്ക് കനിഷ്ഠികയെ സ്ഥിരപ്പെടുത്തി മധ്യമയിൽ നിയോഗിക്കണം. പിന്നെ വളഞ്ഞ വിരലുകൾ ചേർത്ത്, എല്ലാറ്റിലും താഴെ അനാമികയെ സ്ഥാപിക്കണം. ഈ ബീജമുദ്ര അചിരത്തിൽ സർവ്വസിദ്ധി പ്രవర്തിനിയാണ്.

Verse 17

मध्याग्रे कुटिलाकारे तर्जन्युपरि संस्थिते / अनामिकामध्यगते तथैव हि कनिष्टिके

മധ്യമയുടെ അഗ്രഭാഗം വളഞ്ഞ ആകൃതിയാക്കി തർജനിയുടെ മുകളിൽ സ്ഥാപിക്കണം. അനാമികയുടെ മധ്യഭാഗത്തിലും അതുപോലെ കനിഷ്ഠികയെ വെക്കണം.

Verse 18

सर्वा एकत्र संयोज्य चाङ्गुष्ठपरिपीडिताः / एषा तु प्रथमा मुद्रा योनिमुद्रेति संज्ञिता

എല്ലാ വിരലുകളും ഒരുമിച്ച് ചേർത്ത് അങ്ങുഷ്ഠംകൊണ്ട് അമർത്തണം. ഇതാണ് ആദ്യ മుద്ര; ‘യോണിമുദ്ര’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധം.

Verse 19

एता मुद्रास्तु देवर्षे श्रीदेव्याः प्रीतिहेतवः / पूजाकाले प्रयोक्तव्या यथानुक्रमयोगतः

ഹേ ദേവർഷേ! ഈ മുദ്രകൾ ശ്രീദേവിയുടെ പ്രീതിക്കുള്ള കാരണങ്ങളാണ്. പൂജാകാലത്ത് ക്രമാനുസാരമായി ഇവ പ്രയോഗിക്കണം.

Frequently Asked Questions

None directly; this chapter is not a vamśa catalog. It is a Lalitopākhyāna ritual-technical unit focused on mudrā-vidhāna transmitted through the Hayagrīva → Agastya teaching line.

Key mudrās include Āvāhanī (Mahāmudrā/Trikhaṇḍā) for invocation-oriented practice, Saṃkṣobhiṇī and its variant Vidrāviṇī for ‘agitating/dispersing’ effects, Ākarṣiṇī explicitly for attraction (trailokyākarṣaṇa), Mahāṅkuśā as broadly ‘all-purpose’ for accomplishing aims, Khecarī as a highly praised yoginī-favored seal, and a Bīja-mudrā said to quickly set siddhis in motion.

It operationalizes devotion to Śrī Devī through embodied liturgy: mudrās serve as standardized “ritual interfaces” that authorize, focus, and sequence sādhana, presenting Shākta power not only as narrative theology but as repeatable practice transmitted by recognized speakers.