Shloka 44
Nārada Instructs Dakṣa’s Sons; Allegory of the World; Dakṣa Curses Nārada
श्रीशुक उवाच प्रतिजग्राह तद्बाढं नारद: साधुसम्मत: । एतावान्साधुवादो हि तितिक्षेतेश्वर: स्वयम् ॥ ४४ ॥
śrī-śuka uvāca pratijagrāha tad bāḍhaṁ nāradaḥ sādhu-sammataḥ etāvān sādhu-vādo hi titikṣeteśvaraḥ svayam
ശ്രീശുകദേവ ഗോസ്വാമി പറഞ്ഞു—ഹേ രാജാവേ! സാദ്ധുക്കൾ അംഗീകരിച്ച നാരദമുനി ദക്ഷന്റെ ശാപം കേട്ട്, “തദ് ബാഢം—അതെ,” എന്നു പറഞ്ഞു അത് സ്വീകരിച്ചു. ഇതാണ് സാദ്ധുത്വം—ശക്തിയുണ്ടായിട്ടും സഹിച്ച്, മറുപടിയായി ശപിക്കാതിരിക്കുക।
As stated in Śrīmad-Bhāgavatam (3.25.21) :
FAQs
This verse highlights tolerance (titikṣā) as a defining quality of a true sadhu—enduring difficulties without losing spiritual steadiness.
Śukadeva describes Nārada as “sādhu-sammata,” approved by saintly persons, and notes that he firmly accepted the principle that real saintliness is shown through tolerance.
Practice steadiness in bhakti despite criticism, delays, or setbacks—responding without resentment, and continuing sincere chanting, service, and truthful conduct.