Shloka 13
Nārada Instructs Dakṣa’s Sons; Allegory of the World; Dakṣa Curses Nārada
पुमान्नैवैति यद्गत्वा बिलस्वर्गं गतो यथा । प्रत्यग्धामाविद इह किमसत्कर्मभिर्भवेत् ॥ १३ ॥
pumān naivaiti yad gatvā bila-svargaṁ gato yathā pratyag-dhāmāvida iha kim asat-karmabhir bhavet
പാതാളമെന്ന ‘ബില’യിൽ പ്രവേശിച്ചവൻ അപൂർവമായി മടങ്ങിവരുന്നതുപോലെ, വൈകുണ്ഠധാമം (പ്രത്യഗ്ധാമം) പ്രാപിച്ച ജീവൻ ഈ സംസാരത്തിലേക്ക് വീണ്ടും വരുകയില്ല. അത്തരം പരമപദം ഉണ്ടായിട്ടും അത് കാണാതെ ഈ ക്ഷണിക ലോകത്തിൽ കുരങ്ങുപോലെ ചാടിക്കളിച്ചാൽ, അവന്റെ അസത്കർമ്മങ്ങൾക്ക് എന്ത് പ്രയോജനം?
As stated in Bhagavad-gītā (15.6) , yad gatvā na nivartante tad dhāma paramaṁ mama: there is a region from which, having gone, one does not return to the material world. This region has been repeatedly described. Elsewhere in Bhagavad-gītā (4.9) , Kṛṣṇa says:
FAQs
This verse says that once one realizes the inner self (pratyag-dhāma), fruitive, temporary actions lose their purpose, because they cannot give lasting fulfillment or liberation.
Nārada instructed Dakṣa’s sons to turn away from worldly productivity and ritualistic ambitions and instead seek self-realization and devotion, showing them the futility of temporary goals.
Prioritize practices that awaken inner spiritual awareness—bhakti, sādhana, and self-inquiry—while treating career and achievements as secondary, not as the source of ultimate meaning.